Bağımsız Film

Kapitalizmin tek amacı “başarı” dır. “Başarı” tek başına çok masum görünüyor olabilir fakat bu kapitalist sistem içerisinde yer alıyorsa masumluğunu yitirir. Başarıya giden yol kapitalizmde çok duygusuz ve bencil. “Başarı” tek amaç olunca ona giden yol çoğu zaman ahlaksızlıktan geçiyor. Örneğin bir insanın kalbinin kırılması “başarı” için gerekiyorsa bu sistemde hiç çekinmeden yapılabilir. Peki bu kalp kırın bencil kim oluyor? Mesela menfaat elde edecek büyük şirket patronu ve onun altındaki hiyerarşide menfaatten payları olan yöneticiler. Kısaca cebini insanları sömürerek dolduran ahlaksızlar …

Biz filmde Sam’ in geri dönmesine son 2 hafta kala geçirdiği süreyi izliyoruz. Geri dönmesine yaklaştıkça Sam ‘in heyecanı sürekli artmasına rağmen sürekli işler ters gitmeye başlıyor. Aslında başından beri ters giden bir şeyleri yeni yeni keşfetmeye başlıyor. O bunları keşfettikçe, bizde bunları yaşatan kapitalist sömürü şirketini tanıyoruz. Onun nezdinde aslında kapitalizmin neye benzediğini de .

Dünyada yaşayan biz insanlar için ahiret inancı gerçekçi ve fıtri bir ihtiyaçtır. Bu inanca ihtiyaç duymamıza elverişli olarak yaratılmış bir dünyada yaşıyoruz. Bu ihtyaçta ahirete imanı zorunlu kılıyor. İyi ve kötü, hak ve haksızlık adil bir şekilde karşılıklarını bu dünyada tam olarak bulamıyor. Filmde de "masum kızın" hayatı üzerinden aslında ahirete vurgu yapılıyor.

Pan’ın Labirenti sanıldığının aksine fantastik bir filmden çok daha öte, sıradan bir hikaye ve anlatıma sahip değil.

Film hamile bir bayanın kocasının ölümünün ardından küçük kızıyla beraber yeni hayatlarına yolculuklarıyla başlıyor. Yeni hayatları yeni bir baba, büyük bir çiftlik evi hizmetçiler, askerlerle çevrili "sıkıcı" bir ortamdır. Baba bu ortamın yönetici sıfatında rütbeli bir askerdir. Tamda zalim bir yönetici olan bu adamın yanına masum kendi hayal dünyasında yaşayan, ortamı bir türlü sevemeyen küçük kızla hamile annesi de dahil olurlar. Babanın bu aileden duygusal bir beklentisi yoktur. Sadece doğacak çocuğun erkek olması ve kendi misyonunu devam etirmesini beklemektedir.

Küçük kız okuduğu kitapların etkisiyle kendi dünyasında tamamen olaylardan kopuk yaşamaktadır. Sanki geldikleri bu ortam kitap da okuduğu ortama geçit yeri gibidir. Burada keşfettiği bir labirentte Pan denilen gizemli bir yaratıkla tanışır. Pan ın ondan istediği 3 tane zorlu görevi yerine getirmek için tüm gayretini sarf eder. Öyle ki iç savaş yaşanan, çiftliğin düzeninin sürekli sarsıldığı, annesinin zorlu bir hamilelik dönemi geçirdiği, babasının faşist yönetimiyle zülm estirdiği bu ortamda o bunların hiçbirine aldırış etmeyip bu 3 görevi yerine getirmeye odaklanmıştır sadece.

Film yukarıda bahsedilen masalımsı hikayeden tamamen farklı bir film olmasına neden olacak insanı şok eden bir sonla bitiyor. Hüzünlü bir son gibi hissedilmesine rağmen bu dünyanın bir son olmadığı gerçeği bunu değiştiriyor. Bu son insanın zihninde ahiret inancıyla artık hüzünden huzura dönüşüyor.

Drag me to hell, 2009 yapımı bir korku filmi. Hemde 2009 un bence "en çok korkutanı". Film hakkında yapılmış yorumları okuduğunuzda bunu korku-komedi sınıfına dahil edenleri dahi görebilirsiniz. Filmin neresinde güldüklerini doğrusu merak ediyorum. Film kesinlikle çok ciddi(hikayenin kendisi olmasa bile anlatılışı) ve komedi unsuru taşımıyor. Filmi korkunç ve etkili yapan en büyük özelliklerinden biride bu ciddiyet olduğunu düşünüyorum.

Filmden ilk haberdar olmam, 2010 a girdiğimiz ilk günlerde internette "2009 un en iyi filmleri" ni araştırdığımda olmuştu. Zevkine ve filmlerine güvendiğim yönetmen Quantin Tarantino’ nun en beğendiği 2009 filmleri listesine girmişti. Fragmanını internetten izlediğimde harbiden sağlam bir korku filmi diye düşünmüştüm. Film izlemiş hatta korkmak isteyenlere tavsiye etmeyi düşünen biri olarak fikrim doğrulandığını söyleyebilirim.

Sözlü olarak birisi size anlatıldığında belkide asla sizi korkutmayacak bir hikayeyi sahip olmasına rağmen, Sam Raimi nin yönetmenliğindeki film bunu başarmış. Hikaye de aslında tamamen fantastik. Yönetmenin dahi bu hikayenin gerçek olabileceğine inandığını düşünmüyorum. Ne varki bu hikaye sam raimi ile bambaşka bir şeye dönüşmüş. Özelikle ses effectleri çok etkileyici.

Hikayenin fantastik olması filmi de öyle yapmıyor aslında. Bakış açışına göre bazıları için fantastik de sayılmaya bilir. Ahirete iman etmiş biri için cennet ve cehennemin belirleyicisi Allah’ tır Film de ise böyle değil. Bir kara büyücü kendisine zararı dokunan birini büyü ile cehenneme gönderebiliyor mesela.

The Last House On The Left 1972 wes crevan imzalı ilk filmin üzerine 37 sene sonra 2009 da yeniden çekildi. Kuşkusuz 2009 un en iyi gerilim filmlerinden biriydi. Film baştan sona yükselen temposuyla sıkmadan izleyeni "gererek" ve ayriyeten "rahatsız ederek" etkisini gösteriyor. Film konu itibariyle izleyende bıraktığı etki ve tarz olarak Michael Haneke’ in Funny Games ini andırıyor. Ama finallerini de aynı sanmayın, çok farklılar …

Film de çok sert bir tecavüz sahnesi de yer alıyor. Önceden izlemeyenlerin bu sahneye hazırlıklı olmalarını tavsiye ederim. Gerçektende artık bu tür filmlerde bu sahnelerin ayrıntılı bir şekilde anlatılması çok sinir bozucu ve ahlaksız buluyorum. Olmazsa olmaz sahnelerden biri değiller fakat ısrarla bu sahnelere yer veriyorlar. Gerçi ahlak tamamen dini bir olgu olduğundan film yapımcılarının dini tercihleri (dinsizlikte dini tercihtir) nedeniyle bu ahlaksız bir tavır değil, hatta "sanat" anlamınada geliyor olabilir. Fakat bana göre gereksiz ve ahlaksızca. Filmin senaryosunda tecavüz gene olabilir fakat bunu gözümüzü günaha bulaştırmadan farklı bir şekilde de anlatabilirlerdi.

Film psikopat bir hükümlünün polisler tarafından bir araçla yerine taşınmasıyla açılır. Bu taşıma esnasında hükümlünün diğer arkadaşları onu çok enteresan bir şekilde kurtarırlar. Tam bu olayların geçtiği yere 3 kişiden oluşan sevimli bir aile tatil için gelmektedir. Bu ailenin küçük kızı kasabadaki yaramız arkadaşıyla buluşmak için ailesinden zorla izin alır. Yanına gittiğinde onun vesilesiyle psikopat çetenin reisinin "masum" oğluyla tanışırlar. Bu tanışma esnasında psikopat çete üyeleride gelince tam bir belaya bulaşmış olurlar. Bundan sonra gerilim bu bela ekseninde filmin sonuna kadar artarak devam eder.